Instrukcja użytkowania

Internetowa wersja Słownika gramatycznego języka polskiego ściśle nawiązuje do aplikacji obsługującej słownik w I i II wydaniu, została jednak wzbogacona o wiele nowych funkcji.

Po uruchomieniu programu ukazuje się okno, dzielące się na trzy zasadnicze części. Górną jego część stanowi pasek narzędziowy, pod którym w lewej części ekranu znajduje się panel listy, a w prawej — panel artykułu hasłowego.

Menu główne słownika wyświetli się po najechaniu kursorem myszy na logotyp w lewym górnym rogu strony. Kryją się w nim przede wszystkim dwa główne widoki strony: hasła słownika i wzory fleksyjne, a ponadto zgrupowane w kilku blokach informacje opisowe, tekstowe, m.in. winieta SGJP — odpowiednik karty tytułowej. Korzystanie z tych informacji, podzielonych na rozdziały, nie wymaga wprowadzenia.

Na pasku narzędziowym — po logotypie i tytule — znajduje się pole wyszukiwania (kwerendy) wraz z przyciskiem, dwa przyciski sortowania (tylko przy wybraniu widoku hasła słownika), a także przycisk filtrowania, przycisk konfiguracji oraz przycisk pomocy. Ich działanie objaśnimy w dalszej części instrukcji.

Hasła słownika

Jest to podstawowy widok słownika, w którym otwiera się on automatycznie po wywołaniu.

Pod paskiem narzędziowym w lewym panelu ukazuje się lista haseł, w prawym — informacja o leksemie wybranym na liście (artykuł hasłowy).

Panel artykułu hasłowego

Na panel artykułu hasłowego składają się następujące części:

Pasek hasła

Na pasku hasła mogą się pojawić dwa dodatkowe elementy: informacja o wymowie i glosa.

Wymowa podana jest w sposób uproszczony, np. Google [gugl || gugle]. Zastosowane konwencje omówione są w "Podstawach teoretycznych" (wstęp do II wydania, s. 29).

Glosa w postaci synonimu, typowego połączenia albo innej informacji ma ułatwić interpretację leksemu hasłowego. Pojawia się przy leksemach o homonimicznych hasłach, np. dla dwu leksemów wywrzeć: ‘wrząc, wygotować się’ i (np. wpływ, wrażenie) oraz dla leksemów słabo zrozumiałych dla użytkownika, np. dla leksemu mesz: ‘rodzaj paszy dla koni’. Dla skrótu lub skrótowca podaje się jego rozwiązanie (czasem ze wskazaniem języka, np. dla leksemu NBA: ang. National Basketball Asociation, albo objaśnienie, np. dla BA: Brytyjskie Linie Lotnicze.

Ogólna informacja o leksemie

Ogólna informacja o leksemie miewa różny stopień komplikacji. Jest podana w co najmniej dwu liniach.

W górnej linii podana jest informacja gramatyczna o przynależności leksemu do odpowiedniej klasy gramatycznej. W obecnej wersji SGJP klasy gramatyczne (odpowiadające w przybliżeniu częściom mowy) zostały wyróżnione następująco:

Poszczególnym jednostkom opisywanym w Słowniku przyporządkowywane są takie nazwy. Jednak na pewnym poziomie Słownik operuje ogólniejszymi, większymi klasami gramatycznymi (np. przy filtrowaniu).

Dla poszczególnych klas następuje dalej określenie podklasy, do której należy dany leksem.

W szczególności przy rzeczowniku odnotowuje się niekiedy jego przynależność do klasy znaczeniowej nazw własnych, ściślej - do jakiejś jej podklasy, np. nazw osób (imię, nazwisko, przydomek itp.), nazw geograficznych, nazw budowli, organizacji, firmy czy kroju pisma itp. albo członów tych nazw. Rzeczowniki nie mające takiego oznaczenia powinny być traktowane domyślnie jako pospolite.

Dla czasowników po określeniu czasownik — następuje dokładniejsze określenie podklasy czasowników: właściwych lub niewłaściwych oraz przechodnich lub nieprzechodnich.

Oprócz informacji gramatycznej w linii górnej mogą pojawić się kwalifikatory wskazujące dziedzinę, w której dany leksem jest używany (np. muz. `muzyczne' dla czasownika solmizować), lub jego nacechowanie stylistyczne (np. pot. niepopr. `potoczne niepoprawne' dla jednego z homonimicznych czasowników wartać czy książk. `książkowe' dla liczebnika gros), a także — po znaku rombu — dodatkowe wyjaśnienia gramatyczne (zwłaszcza składniowe) i stylistyczne, np. dla liczebnika gros: Też z l.p. `Też z liczbą pojedynczą'.

W wypadku leksemów przejętych ze Słownika języka polskiego PAN pod red. W. Doroszewskiego podana jest informacja o pochodzeniu z tego źródła: [SJPDor.]. Czasem podawane są też inne informacje, jak etymologia, rząd przypadkowy przyimków, uwagi na temat użycia.

W linii dolnej pojawia się podstawowa informacja gramatyczna o leksemie, zwłaszcza określenie wzoru fleksyjnego (zob. niżej). Gdy na miejscu symbolu odmiany pojawia się alternatywa kilku symboli (oznaczana kreską ukośną), każdy z nich poprzedzony jest przyciskiem: po kliknięciu zostaje wyróżniony pogrubieniem odpowiadający mu zbiór form podanych w tabeli odmiany. Na przykład leksemowi słabeusz o rodzaju m1 przypisano symbole fleksyjne B2+(y) /B2+e(ów). Paradygmat odpowiadający pierwszemu zawiera formę dopełniacza liczby mnogiej z częściej stosowaną końcówką +y, drugi z końcówką +ów. Kolejność nie stanowi wyraźnej rekomendacji co do użycia. Gdy dany typ odmiany jest wyraźnie rzadszy lub uznawany za niepoprawny, zaznaczamy to przez odpowiednią uwagę (np. niezal. dla odmiany typu żebram, żebrają czasownika żebrać).

Natomiast kliknięcie w nazwę danego wzoru powoduje wyświetlenie informacji o tym wzorze — następuje przy tym zmiana widoku ogólnego na wzory fleksyjne.

Dla dwóch klas leksemów symbol wzoru poprzedzony jest ważną informacją wstępną:

Tabela odmiany

Główną część panelu artykułu hasłowego stanowi tabela odmiany danego leksemu. Może być ona prezentowana w dwojaki sposób: Wszystkich form lub Form bazowych (wybiera się je przez wskazanie odpowiedniej wartości pod przyciskiem konfiguracji). W pierwszym wypadku oglądamy pełny paradygmat, czyli wszystkie formy leksemu; w drugim — tylko formy bazowe, od których można utworzyć wszystkie formy danego leksemu (dobór form bazowych dla poszczególnych klas gramatycznych został omówiony w Podstawach teoretycznych).

W wypadku rzeczowników, którym przypisano dwa lub więcej rodzajów (np. chamisko) ukazuje się obok siebie odpowiednia liczba tabel. W wypadku leksemów nieodmiennych tabela odmiany ogranicza się do jedynej formy leksemu.

Dla rzeczowników rodzaju m1 (męskoosobowych) klatka dla mianownika (a także wołacza) liczby mnogiej w tabeli odmiany jest podzielona na dwie podklatki, oznaczone symbolami: ndepr i depr: dla poszczególnych rzeczowników występują w nich odpowiednio — forma niedeprecjatywna i deprecjatywna danego leksemu, np. dla leksemu synsynowie i syny (por. np. Moi synowie spali i Moje syny spały). Jeden z tych wariantów, nienacechowany i neutralny, wyświetlany jest normalnie, jak formy innych przypadków, a drugi, nacechowany i używany z wyraźnym zamiarem stylistycznym — pokazywany mniej intensywnie. Wybór formy neutralnej zależy od sposobu użycia obu wariantów: dla wskazanego leksemu neutralna jest forma synowie, a dla leksemu sukinsynsukinsyny (dla leksemu tego forma niedeprecjatywna ma jeszcze podwarianty).

Odsyłacze

Ostatnia część panelu artykułu hasłowego zawiera odsyłacze. Są to informacje o charakterze słowotwórczym: najregularniejsze derywaty od danego leksemu (lub odwrotnie: informacje o podstawie, od której został on derywowany). Najważniejsze uwzględnione tu typy derywatów to: czasowniki o przeciwnym aspekcie należące do pary aspektowej, imiesłowy przymiotnikowe i rzeczowniki odsłowne dla czasowników; przysłówki i rzeczownikowe nazwy cech na -ość dla przymiotników; przymiotniki w stopniu wyższym dla przymiotników w stopniu równym. W wypadku nazwisk, a także niektórych innych podzbiorów nazw osób, odnośnikami zostały powiązane warianty męskie i żeńskie (np. Kowalski — Kowalska). Dla nazw geograficznych i topograficznych w odnośnikach podano pochodne przymiotniki (np. Warszawa — warszawski). Zamieszczanie w słowniku odsyłaczy nie jest poddane ścisłym rygorom i ma służyć wyłącznie doraźnym celom praktycznym. Tak więc odpowiedniki aspektowe podaje się tylko w wypadkach prostszych i zwykle dla jednego ze znaczeń danego czasownika (pary aspektowe zanotowane są przede wszystkim z myślą o cudzoziemcach korzystających ze słownika).

Odsyłacze są w istocie linkami (hiperłączami). Kliknięcie w umieszczoną w strefie odsyłaczy formę powoduje wyświetlenie informacji słownikowych o leksemie, który ona reprezentuje.

Panel listy haseł

Panel listy haseł jest wyposażony w pionowy suwak, który umożliwia przewijanie listy.

Na liście z prawej strony od haseł umieszczony jest pasek o zmiennym kolorze. Kolory paska są powiązane z klasami leksemów. Kolorem pomarańczowym oznaczono hasła czasownikowe (np. abdykować) i regularne derywaty od czasowników: odsłowniki (np. abdykowanie) i imiesłowy przymiotnikowe (np. abdykujący). Kolor zielony przysługuje przymiotnikom (np. zielony) i regularnym derywatom odprzymiotnikowym: przysłówkom (np. zielono) i rzeczownikowym nazwom cech (np. zieloność). Kolor niebieski oznacza rzeczowniki, fioletowy — liczebniki, szary — pozostałe klasy.

Kolory tła są w ten sam sposób wykorzystywane w tabeli odmiany w panelu artykułu hasłowego.

Po prawej stronie paska wyświetlana jest dodatkowa informacja o leksemie. Jest ona zmienna — czytelnik może wybrać — z pomocniczej tabelki, ukazującej się pod przyciskiem konfiguracji po wyborze "lista haseł" — dowolny podzbiór spośród czteroelementowego zbioru atrybutów leksemów:

Warto zwrócić uwagę na to, że pierwszy atrybut nie pokrywa się z wyborem koloru na pasku (tylko z zaliczeniem do klas gramatycznych z zasobu używanego przy filtrowaniu — zob. niżej).

Filtrowanie

Zawartość listy haseł można dostosować do potrzeb za pomocą filtru. Przycisk filtru (lejek) umiejscowiony w prawej górnej części paska narzędziowego.

W oknie filtrowania (które pojawia się po naciśnięciu lejka) należy wybrać sposób łączenia kryteriów filtrowania: alternatywny (lub) lub koniunkcyjny (oraz). Umieszone dalej okienko + pozwala dołączać kolejne kryteria: wszystkie dołączone kryteria są łączone tym samym spójnikiem.

Kryteria filtrowania

Kryteria filtrowania ukazujące się w kolejnych wierszach (po naciśnięciu przycisku +) można podzielić na otwarte i zamknięte. Kryteria zamknięte wymagają wyboru spośród wskazanych możliwości (przedstawiony jest repertuar wartości, spośród których należy dokonać wyboru: równy i różny), kryteria otwarte — wpisania sekwencji znaków podlegającej filtrowaniu.

Najważniejsze są kryteria filtrowania (otwarte) ze względu na sekwencję znaków, zwłaszcza liter (należy do nich przede wszystkim kryterium Hasło). Wymagają one wpisania sekwencji znaków podlegającej filtrowaniu. Wpisywana w okienku narzędziowym sekwencja liter może być podstawą wyszukiwania w Słowniku jednostki, która jest owej sekwencji równa lub różna od niej, która się od niej zaczyna lub nie, która się tą sekwencją kończy lub nie, która ją zawiera lub nie zawiera. Co więcej, jednostka poszukiwana może być porównywana z wpisanym w okienku wzorcem. Wzorzec ten jest wpisywany jako tzw. wyrażenie regularne.

Stosowane w informatyce wyrażenia regularne, pozwalające zapisywać formalnie ciągi znaków (wyrażenia) w sposób uogólniony, ujęte są w różne systemy, które mają jednak znaczną część wspólną. Zapisanie stosowanej w SGJP konwencji bardzo by obciążało niniejszą instrukcję, dlatego ograniczymy się do najprostszych przykładów. Załóżmy, że poszukujemy polskich wyrazów trzyliterowych, których drugą literą jest ó (np. móc, dół, pół). Odpowiednią listę uzyskamy, jeśli wpiszemy wzorzec: ^.ó.$ : znak . odpowiada dowolnej literze, znak ^ — początkowi napisu, a $ — końcowi napisu. Kryterium wyszukiwania "(nie) pasuje do wzorca" jest sformułowane nieco myląco; do wzorca jest bowiem dopisywana nie cała jednostka poszukiwana, lecz jej część; w istocie powinno być: "(nie) zawiera segment pasujący do wzorca". W wyniku dopasowania do wskazanego kryterium uzyskujemy listę 36 napisów (bób, bóg itd.). Jeśli wzorzec zmodyfikujemy: ^.*ó.$ (gwiazdka * po określonym znaku odpowiada dowolnej liczbie wystąpień tego znaku), lista wzrośnie do 1063 pozycji i będzie obejmować także wyrazy takie, jak król, barłóg czy Kraków itp. Stosowanie wzorców polecamy jednak tylko użytkownikom zaawansowanym, mającym pewne doświadczenie w operacjach na napisach.

Podobnie możemy filtrować według kryterium Forma — wyszukiwane jest wtedy słowo, odpowiadające dowolnej formie z paradygmatu odmiany któregoś z leksemów zapisanych w słowniku. Jeśli będziemy szukać słowa "pasującego do wzorca" ^.ó.$, uzyskamy listę 88 napisów (haseł); oprócz wszystkich słów uzyskanych wyżej (dla kryterium Hasło) są na niej między innymi leksemy: robić (ze względu na formę rób) czy poła i póła (ze względu na formę pół). Jeśli zastosujemy wzorzec zmodyfikowany: ^.*ó.$, lista wzrośnie do 40024 pozycji (ze względu na formy typu tyłów).

Inne kryteria otwarte dające teoretycznie takie same możliwości dopasowywania wpisywanej sekwencji, Wzór i Wymowa, są znacznie mniej użyteczne, pozwalają bowiem wyszukiwać w zbiorach haseł i zapisów wymowy, które są o kilka rzędów wielkości miejsze niż zbiór haseł i ich form. Ostatnie dwa kryteria otwarte, Liczba wzorów i Liczba rodzajów, stwarzają możliwości wyboru liczby: równej podanej, większej lub równej albo też mniejszej lub równej.

Kryteria zamknięte są następujące: Klasa gramatyczna, Typ wzoru, Pospolitość, Kwalifikator, Rodzaj, Zwrotność, Aspekt. Umożliwiają one wybór według parametrów wprowadzonych w opisie materiału leksykalnego wprowadzonego do Słownika. Repertuar wartości tych parametrów powinien być jasny dla użytkownika po wyświetleniu. Komentarza wymagają tylko trzy pierwsze.

W wypadku kryterium (Klasa gramatyczna) przedstawiony jest repertuar wartości, spośród których należy dokonać wyboru. (zob. wyżej) Ogólnie rzecz biorąc, możliwe do wybrania w filtrze klasy gramatyczne są następujące (w nawiasie podano symbole skrótowe używane jako wartości atrybutu "kl.gr." na liście haseł):

Kryterium filtrowania Typ wzoru pozwala wybierać wartości parametru, który w ogóle nie jest występuje w opisie leksemów. Symbole wzorów i ich typy są omówione w osobnym tekście udostępnionym na stronie SGJP Systematyzacja wzorów.

Dosyć skomplikowane jest wykorzystywanie kryterium Pospolitość. Filtrowanie odbywa się według następujących wartości (traktowanych równorzędnie):

Jako nazwy własne zostaną wybrane filtrem tylko te jednostki, którym przypisano taką wartość, a których nie zakwalifikowano do żadnej podklasy nazw własnych.

Łączenie kryteriów filtrowania

Filtry mogą być łączone alternatywnie lub koniunkcyjnie przez naciśnięcie znaku + . Można jednak uzyskać wybór w pewnym zakresie alternatywny — dla filtrów zamkniętych. Wybiera się w nich bowiem (zaznacza) wybrane wartości z proponowanej listy. Możliwe jest zaznaczenie kilku wartości.

Na przykład, żeby uzyskać listę wszystkich jednostek Słownika zakwalifikowanych jako nazwy własne, należy — oprócz wartości nazwa własna — zaznaczyć wszystkie pozycje jej podporządkowane.

Podobnie łatwo można tą metodą uzyskać wyświetlenie na liście haseł dużych klas leksemów mających podobne właściwości gramatyczne, np. leksemów odmieniających się według deklinacji rzeczownikowej (rzeczownik + odsłownik) albo przymiotnikowej (przymiotnik + imiesłów bierny + imiesłów czynny). Klasę czasowników w szerokim sensie uzyskamy przez wybranie z listy klas czasowników i predykatywów.

Porządek haseł na liście

Lista haseł może być ustawiona w dwu układach (porządkach): zwykłym alfabetycznym, zwanym z łacińska a fronte, oraz alfabetycznym odwróconym, a tergo. Służą do tego przyciski sortowania znajdujące się na prawo od pola wyszukiwania.

W porządku a tergo (,,od pleców'', czyli wspak, tj. w porządku alfabetycznym odwróconym najwyższą wagę ma ostatnia litera hasła, a poprzednie — kolejne wagi malejące) w pobliżu siebie znajdują się leksemy o podobnym sposobie odmiany. Układ ten może być również pomocny przy dobieraniu rymów

Listę haseł można przeglądać, przesuwając jej zawartość za pomocą suwaka. Jest kilka metod wyboru artykułu hasłowego. Najprostsza to kliknięcie myszą na hasło wybrane na liście. Można również wybrać hasło za pomocą filtru komendą Hasło — równe — .... Hasło może też zostać wpisane do pola kwerendy: jeśli użytkownik nie da komendy wyszukiwania przez naciśnięcie klawisza [Enter] lub kliknięcie przycisku wyszukiwania (w kształcie ptaszka), znajdującego się bezpośrednio przy tym polu, lista haseł ustawi się na nim, a w panelu informacji zostanie wybrany odpowiedni artykuł hasłowy.

Mechanizm ten działa ogólnie nie tylko dla haseł, ale dla słów (ciągów znaków, napisów): dla wprowadzonego słowa program szuka na liście haseł napisu najbliższego w danym porządku (a fronte lub a tergo).

Na przykład przy ustawieniu listy w porządku a fronte w trakcie wpisywania do pola kwerendy kolejnych liter, w panelu artykułu hasłowego ukazuje się pierwsze hasło, które zaczyna się od danego ciągu liter. Na przykład przy wpisywaniu słowa zabawkarstwo pojawią się kolejno: z, za, zababrać, zabawa, zabawka, zabawkarski, zabawkarstwo.

Jeśli w polu kwerendy pojawi się słowo nie będące wykładnikiem żadnej formy wyrazowej leksemu umieszczonemu w słowniku, zostanie ono dopasowane do napisów występujących na liście haseł. Na przykład jeśli przy ustawieniu listy w porządku a fronte, wpiszemy ciąg liter etla i zatwierdzimy wybór, program wskaże odmianę leksemu Etna, a w porządku a tergo — odmianę leksemu basetla, przy ustawieniu listy w porządku a tergo program dopasuje bowiem wpisany ciąg znaków do końca hasła.

Hasła są zawsze jednowyrazowe. Na ich kolejność nie wpływają występujące wewnątrz nich znaki nieliterowe. Na przykład hasło dum-dum na liście a fronte znajduje się pomiędzy dumca a dumiec, a na liście a tergo — pomiędzy oppidum a memorandum.

Możliwe jest także wyszukiwanie leksemu na podstawie dowolnej jego formy. Program przeszukuje nie listę haseł, lecz pełną listę słów (ciągów liter) będących wykładnikami form wyrazowych uwzględnionych w słowniku, jeśli wpisanie słowa w polu kwerendy zostanie potwierdzone klawiszem [Enter] lub przyciskiem wyszukiwania. Na przykład potwierdzenie wpisanego słowa ód powoduje wyszukanie na liście hasła oda oraz wyświetlenia w prawym panelu informacji na temat leksemu oda.

Program jest wyposażony w dodatkową funkcję. Jeśli wpisane słowo jest homonimiczne, tzn. może być interpretowane jako forma różnych leksemów, po jego potwierdzeniu wskazana jest wprawdzie tylko jedna jego interpretacja, jednak w górnej części panelu listy haseł ukazuje się dodatkowe okienko zawierające "podlistę leksemów proponowanych", do których należą odpowiednie formy homonimiczne (np. dla słowa żółci podlista ta obejmuje leksemy: żółcić, żółć, żółty, a dla słowa woli — leksemy: wola, wole, woleć, woli). Po wybraniu (myszą lub z klawiatury) jednego z leksemów ukaże się odpowiedni artykuł hasłowy.

Widok wzorów fleksyjnych

Widok wzorów fleksyjnych został skonstruowany specjalnie dla internetowego wydania słownika. Wzorem dla niego był widok haseł słownika.

Pod paskiem narzędziowym w lewym panelu ukazuje się lista wzorów, w prawym — informacja o wybranym wzorze.

Panel informacji

Na prawym panelu wyświetlana jest informacja o danym wzorze, a mianowicie:

Nazwa wzoru odmiany to podstawowy element identyfikujący dany wzór. System wzorów został opisany w oddzielnym tekście im poświęconym: Systematyzacja wzorów.

Wzory prezentowane w słowniku charakteryzują się różnym stopniem komplikacji. Dlatego też dzielą się na nadtypy (programie: "typ odm.[iany]"), określające ogólny sposób odmiany: rzeczownikowy — subst, zaimkowy — ppron, przymiotnikowy — adj, liczebnikowy — num, czasownikowy — v, predykatywny — pred, nieodmienny — ndm i skrótowy — skr, oraz typy. W każdym typie zdefiniowany jest schemat (układ) form bazowych (na przykład w nadtypie v mieszczą się typy: [bez nazwy], czyli [v], b, p i 67; w nadtypie pred — typ [bez nazwy]; w nadtypie ndm — typy: [bez nazwy] i e). Formy bazowe mają przypisane zróżnicowane etykiety, wskazujące ich miejsce w paradygmacie.

Dane liczbowe o podanych w SGJP leksemach zaliczonych do danego wzoru obejmują ogólną liczbę tych leksemów, oraz liczby leksemów poszczególnych ważnych podklas leksemów danej klasy (leksemów różnych rodzajów dla rzeczowników, różnych aspektów — dla czasowników) z przykładem dla każdej. Zarówno liczby, jak i przykłady są podświetlone jako linki. Kliknięcie przykładu powoduje wyświetlenie widoku danego leksemu, a kliknięcie liczby — wyświetlenie widoku przykładowego leksemu wraz z listą leksemów wybranej podklasy odmieniających się według ustawionego wzoru.

Tabela form bazowych przyporządkowuje poszczególnym etykietom form bazowych ich wykładniki tekstowe — dla wybranego przykładu. Zasób form bazowych dla poszczególnych typów leksemów został omówiony w odpowiednich punktach we wstępie teoretycznym Systematyzacja wzorów. Poszczególne słowa, stanowiące wykładniki form o danych etykietach zostały przedzielone znakiem ∙ pomiędzy trzonem, czyli częścią wspólną wszystkich form przykładowego samego leksemu, a zakończeniem, czyli częścią charakteryzującą daną formę bazową. Inne leksemy odmieniające się według danego wzoru mają inny trzon, a taki sam zestaw zakończeń.

Panel listy wzorów

Panel listy wzorów działa podobnie jak listy haseł, tylko elementami listy są etykiety wzorów (przed używaniem widoku wzorów dobrze jest zapoznać się z systemem oznaczeń — zob. Systematyzacja wzorów). Tak więc z prawej strony właściwej listy umieszczony jest pasek o zmiennym kolorze (funkcje kolorów są w całym słowniku takie same).

Po prawej stronie paska wyświetlana jest dodatkowa informacja o wzorze. Przewidziane są w tym zakresie tylko trzy elementy, które czytelnik może wprowadzić, wybierając odpowiednie wartości w menu Ustawienia: typ, typ odmiany, (wyżej nazywany nadtypem) i przykład.

Filtrowanie

Zawartość listy wzorów, podobnie jak listy leksemów, można dostosować do swych potrzeb za pomocą filtru. Podobnie można łączyć kryteria filtrowania (alternatywnie lub koniunkcyjnie) oraz tworzyć alternatywy wartości w wypadku kryteriów zamkniętych.

Wzory można filtrować według trzech kryteriów: nazwy, typu odmiany (nadtypu) i typu. Parametry te są omówione wyżej. Pierwsze kryterium jest otwarte (wymaga wpisania nazwy wzoru), drugie i trzecie — zamknięte (wymagają wyboru jednej spośród wskazanych możliwości).

Ustawienia

Przycisk ustawień pozwala na wybór kilku elementów obrazu:

Pomoc

Przycisk pomocy umożliwia wyświetlenie informacji opisowych, dostępnych również z głównego menu słownika.

Zygmunt Saloni Marcin Woliński Robert Wołosz Włodzimierz Gruszczyński Danuta Skowrońska

Słownik gramatyczny
języka polskiego

Wydanie III online

Warszawa 2015

OK